Nahiz eta aurrerapen teknikoek eta post-merkatu logikek marrazten eta moldatzen dituzten eskuak mugatu dizkiguten, hatzak gorde ditugu, eta horiek, klik eginez, aspaldi eraiki zirenen oso antzeko errealitate berriak sortzen dituzte. Kasu honetan, mugimendu modernoaren metafora arkitektonikoa, bere paramentu sozial zein estetikoetan, agerikoa da. Bauhaus sinbolo handia da, positibismo filosofikoaren iragazkiek, aurrerapen eta garapen komunitarioko ilusioekin, eta historiaren amaiera sistematikoki ukatzen duen eta balioen transmutaziotik abiatuta gizarte zaharkitu baten hondakinetatik beste hasiera bat eskatzen duen ideia nihilistak ñabartzen dutena.

Pentsamendu-sistemetan arkitektura beti egon zen presente, garrantzi politiko handiko egiturak osatu zituzten kontzeptuak eskainiz. Derridaren arabera, gai arkitektonikoa pentsamenduaren beraren aukera bat zen, lekuaren arazoaz, bakoitzak betetzen duen tokiaz, pentsamendua gauzatzeko behar bat; espazio fisiko eta politikoan leku bat izateko eta horren alde egiteko. Horrela, proiektuak mugimendu modernoaren metafora arkitektonikoaren berrirakurketa bat planteatzen du etorkizuneko gizarte bati begiratuz. Diseinu digitalean eta 3D inprimaketan oinarritutako prozesu artistiko bat planteatuz, diseinuaren, arkitekturaren, industriaren eta artearen eremuetan mugitzen diren pieza batzuk eraikitzeko. Espazio komun baten zati bezala funtzionatzen duten ilusio arkitektoniko, eraikitzaile eta espazial bat, parametro eskultorikoen noranzkoan eboluzionatzen duena.